Rezerwacje miejsc pod numerem tel. 537 019 312 lub mailem: teatr.fesch@gmail.com

Pozostałe spektakle: 10, 17, 24 czerwca, godz. 19

Rekolekcje zimowe w tym roku to było coś! Na początku chyba z obu stron (studenci i licealiści) były wątpliwości  i pytania: Czy się z nimi dogadamy? Czy nie będzie zgrzytów? …ale też dużo nadziei, na głębsze uczestniczenie w modlitwie, dzieleniu się i słuchaniu z osobami dojrzalszymi i bardziej zaprawionymi w kroczeniu drogami Pana. A oto co z tych naszych (żłobkowych) przypuszczeń pozostało po powrocie do Krakowa:

,,Zaskoczona, bardzo pozytywnie:) – miałam okazję po raz pierwszy świadomie wziąć udział w dwóch przedsięwzięciach: ciszy i tańcu. I to nie byle jakich! Od dłuższego czasu tęskniłam za momentem wyciszenia, pustyni – chociaż na chwilkę – tam była właśnie taka chwilka (…cóż, niezbyt długa, niektórym charyzmatykom salezjańskim trudno było usiedzieć w ciszy;) ). A taniec? – izraelski, głęboki, wyjątkowo modlitewny. Miałam z takim kiedyś styczność, ale tylko z pozycji świadka, sama nie tańczyłam – już wtedy zafascynowała mnie ta specyficzna muzyka i ruchy.

W Ochotnicy dowiedziałam się, co oznaczają poszczególne kroki – zaowocowało! Pięknie jest modlić się śpiewem, graniem, właśnie tańcem! Nie czułam może jeszcze w tym ducha wspólnoty, co jest ważne w tej formie modlitwy, przeżywałam to raczej indywidualnie, czułam, że inni skupiają się jeszcze na krokach… Ale gdybyśmy może więcej poćwiczyli?:)

Dziękuję Wam kochani! To był dobry, błogosławiony czas!”

Weronika

ziemia

W dniach od 10 do 14 lutego 2012, grupa studencka i młodzieżowa Ziemi Boga odbyły rekolekcje zimowe w Ochotnicy Górnej (wraz z Ochotnicą Dolną jedna z najdłuższych wsi w Polsce!).

Tematem rekolekcji była dewiza Benedyktynów: Ora et labora et reqiescie  (Módl się i pracuj oraz wypoczywaj), czyli jak pogodzić życie duchowe z życiem codziennym. Rekolekcje wygłaszał opiekun Wspólnoty, a zarazem rektor naszego kościoła ks. Robert Bieleń.

Każdy dzień rekolekcji był skrupulatnie zaplanowany: modlitwa poranna, śniadanie, konferencja ks. Roberta, dzielenie się (dyskusja), przerwa na kawę, Msza Św. (elegancko animowana przez grupę muzyczną i liturgiczną), obiad, rekreacja, konferencja odtwarzana, kolacja i film z przesłaniem na koniec dnia.

Drugiego dnia (11.02) rozpoczęły się konferencje. Pierwsza dotyczyła Modlitwy (Ora) w życiu codziennym. Po drugiej konferencji, od godziny 17:00 do poranka kolejnego dnia obowiązywało milczenie, aby zobaczyć w sobie jak jest u mnie z relacjami między mną a Bogiem.

Trzeciego dnia (12.02), omawiany był wypoczynek (Reqiescie), jak chrześcijanin ma mądrze rozplanowywać swój czas wolny. Po południu Dominika uczyła resztę grupy modlitwy poprzez – „Taniec Izraelski”, co dla wielu było zupełnie nowym i zaskakującym doświadczeniem. Wieczorem wszyscy spotkali się na Wspólnotowym Grillu.

Czwartego dnia (13.02) podjęto temat pracy (Labora), czyli jak traktować pracę po chrześcijańsku, jak ją rozplanować. Popołudnie zostało przeznaczone na modlitwę uwielbienia – podsumowującą rekolekcje.

Ostatni dzień rozpoczęliśmy Mszą Św. oraz podziękowaliśmy gospodarzom za przyjęcie, cierpliwość, osobom, które były odpowiedzialne za program/przebieg rekolekcji i księdzu rektorowi za duchowe prowadzenie i głoszenie konferencji. Około godziny 10:00 odjechaliśmy do Krakowa.

Myślę, że wynieśliśmy z tych rekolekcji wiele dobrego i pomoże to rzeczywiście w życiu codziennym, w dążeniu do harmonii między duszą i ciałem.

Michał Michalski

Ziemia w Premyślu

Ziemia w Przemyślu.

Z radością przyjęliśmy zaproszenie od ks. Stasia na listopadowy weekend w Przemyślu. Po okresie niecierpliwego a pracowitego oczekiwania bladym świtem w dniu Święta Niepodległości wyruszyliśmy z różnych stron, czym kto mógł, w stronę Miasta – Twierdzy Przemyśl. Większość z nas przybyła w porze obiadowej. Po serdecznym powitaniu zostaliśmy podjęci pysznym przemyskim bigosem. Posileni obiadem a przede wszystkim umocnieni Słowem Bożym: „Wstanę, obejdę miasto po ulicach i placach, szukać będę ukochanego mej duszy. Szukałam go, lecz nie znalazłam. Spotkali mnie strażnicy, którzy obchodzą miasto. >Czy widzieliście miłego duszy mej?< Zaledwie ich minęłam, znalazłam umiłowanego mej duszy, pochwyciłam go i nie puszczę, aż go wprowadzę do domu mej matki, do komnaty mej rodzicielki.” (Pnp 3,2-4), które to słowo otrzymaliśmy na modlitwie w intencji wyjazdu, wyruszyliśmy zgodnie z planami na ulice miasta.

W orszaku orkiestry dętej, księży, kleryków, Ziemian z gitarą, flagami i transparentami oraz strażników miejskich maszerowaliśmy, należącymi do salezjańskiej Parafii p.w. św. Józefa, ulicami Zasania (część Przemyśla na lewym brzegu Sanu) z zaproszeniem na uroczystości odnowienia Misji Św. i peregrynacji krzyża papieskiego. Orkiestra grała patriotyczne melodie, Ziemianie śpiewali wielbiące Naszego Pana pieśni, radośnie przygrywając na gitarze. Nie zabrakło okrzyków pielgrzymkowych. W czasie przemarszu oprócz pieśni modliliśmy się też Koronką do Bożego Miłosierdzia i Modlitwą Pańską. Z mijanych bloków zerkały na nas twarze mieszkańców. Jedni śmiało wychodzili na balkony, otwierali okna. Inni dyskretnie zerkali zza firanek. Towarzyszyły nam także uśmiechy ludzi mijanych na ulicach. Było w nas dużo radości i entuzjazmu, czuliśmy się prowadzeni przez Ducha Świętego. W takim nastroju powróciliśmy na plebanię. Tam po „herbatce u proboszcza” i próbach przed spektaklem udaliśmy się na Mszę Św. a wieczorem na wspólną modlitwę.

Po krótkiej nocy spędzonej w wygodnych pokojach plebanii spotkaliśmy się ponownie na Mszy Św. by po śniadaniu rozpocząć przedstawienia „Drzwi”, na które nasi aktorzy zjechali się z różnych stron Polski. Przedstawienia trwały przez cały dzień. Grupy towarzyszące, nie biorące udziału w spektaklu zapraszały na przedstawienia, zwiedzały piękny Przemyśl (to taki Kraków w pigułce z pięknie odrestaurowaną starówką). Wieczorem po wspólnej modlitwie ks. Stanisław zabrał nas na krótką przejażdżkę na Kopiec Tatarski, skąd mogliśmy podziwiać nocna panoramę Przemyśla. Potem spotkaliśmy się na ciasteczku w parafialnej kawiarence, gdzie mogliśmy pogwarzyć z „naszym” księdzem.

Nadeszła niedziela, dzień bardzo intensywny, bo oprócz „Drzwi” mieliśmy też przedstawiać „Orkiestrę” po każdej Mszy św. w kościele. Logistycznie okazało się to dużym wyzwaniem. Po chwilach niepokoju Duch Pana znów zadziałał jednocząc nasze siły i porządkując czas, co pozwoliło pogodzić te dwa dzieła ewangelizacyjne. Znalazła się też rola dla tych, którzy nie brali udziału w  przedstawieniach – okazja do dania świadectwa przed Mszami Świętymi i po przedstawieniach teatralnych. Duch Święty otwierał nasze serca i umysły, rozwiązywał języki, pozwalał dzielić się swoim życiem w Bogu i odpowiedzialnością za swoją wiarę i zbawienie.

Mamy nadzieję, że Duch Święty przy pomocy działań ewangelizacyjnych i świadectw wiary obudził niejedno serce wśród parafian. Dyskretnie ocierane łzy i ciepłe słowa podziękowań pozwalają nam tak myśleć.

Dziękujemy ks. Stanisławowi za zaproszenie i mobilizację do działania w imię czynienia ziemi przemyskiej ziemią Boga. Czujemy, że dzieło, którego się podjęliśmy w naszych sercach, zrobiło wiele dobrego, odnowiło nasze nieco „chwiejące się” dusze, dało zastrzyk Bożej energii i umocniło naszą wspólnotę. Mamy nadzieję, że to dopiero początek tego, co Pan Bóg zaplanował dla naszej wspólnoty.

Chwała Panu

Ziemianie

P.S. Rozstać się było bardzo trudno. Żegnaliśmy się z „naszym” księdzem kilka razy. Materialną pamiątką przemyskiego spotkania jest wspólna fotografia z podpisami uczestników ofiarowana ks. Stasiowi, której kopię zawiesimy w sali spotkań Ziemi Boga.

kolędowanie

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami w niedzielę 22 stycznia 2012r. odbyło się III Łosiówkowe Kolędowanie. Na zaproszenie Ziemi Boga przybyli licznie mieszkańcy naszego duszpasterswa od seniorów po dzieci. Nie zabrakło przedstawicieli Rady Parafialnej, Róż Różańcowych oraz Salezjanów Współpracowników. Kolędowaliśmy w rodzinnej atmosferze przy herbacie i domowym cieście a wspierał nas zespół połączonych sił muzycznych Ziemi Boga, kleryków i parafian. W trakcie spotkania odbył się konkurs dla dziecie z udziałem naszych scholanek: Emilki i Oli oraz Wiktorii grającej na keyboardzie. W kilku innych konkursach, zgrabnie prowadzonych przez naszą uroczą rudowłosą konferansjerkę Marysię, mogliśmy sprawdzić naszą wiedzę z tematyki kolędowej. Odbyło się także prawykonanie kolędy „Szopa pod brzozami” autorstwa naszej parafianki p. Doroty Michalskiej.

Pozdrawiam z Łosiówki. Piotr Rutkiewicz

Sylwester

Kochani!

Postanowiłam się z Wami podzielić moimi przeżyciami związanymi z przeżywaniem wieczoru sylwestrowego i wejściem w Nowy Rok. Sylwestra przeżywałam w ośrodku duszpasterstwa dominikańskiego na Jamnej. Jest tam Sanktuarium MB Niezawodnej Nadziei. Muszę powiedzieć, że to był najpiękniejszy Sylwester jaki pamiętam. Piękny pod wieloma względami. Po pierwsze dzięki tym, z którymi tam byłam, którzy mnie zaprosili:) I tu ukłon w stronę Panów, naszych ziemiańskich gentlemanów! Dziękuję Wam:) Po drugie dzięki tym, których poznałam. Działo się dużo pod każdym względem. Atmosferę panującą w tym miejscu określić mogę jednym zdaniem: Atmosfera miłości i życzliwości. I nie chodzi tu o same emocje, uczucia, ale coś co powoduje, że czujemy się bliżej Boga. Ta Boża miłość była obecna w rozmowach, modlitwie i pracy, przy sprzątaniu, przygotowaniach posiłków, zmywaniu. Czułam się jak w rodzinie, którą łączy jeden wspólny cel i która ma jednego Ojca. Na Mszy świętej kończącej stary rok w miejsce kazania były 3 świadectwa. Jedno uderzyło mnie szczególnie. Mówiła je dziewczyna mniej więcej w moim wieku. Dotyczyło miłości. Jedną najważniejszą myślą, która mocno mnie uderzyła było to, że miłość nie jest przymiotem Boga, że jest Jego istotą, że to Bóg sam jest Miłością i to taką, której nic nam nie może zastąpić. Możemy być w relacjach, małżeństwach, zakonach i możemy czuć się samotni i nieszczęśliwi jeśli nie przyjmiemy tej wielkiej miłości, którą jest sam Bóg. Tylko On jest pełnią szczęścia. Posłużę się biblijnym „ kto jest napełniony miłością jest napełniony Bogiem”. Ci co kochają mają piękne oczy! W tych oczach odbija się piękno Boże, to jest niesamowite!!! Obserwowałam relacje siostrzane, braterskie, ojcowskie, przyjacielskie i to napełniało mnie niesamowitym szczęściem i nadzieją. Pełnia szczęścia! Tak. Można tego doświadczyć! Kto przeżył, wie. Kochani!

Piękne było też to, że nie skończyło się wraz ze świtem. Taka atmosfera przeniosła się do Krakowa, kiedy miałam przyjemność poznać wspaniałą kochającą się rodzinę. Kiedyś myślałam, że to może istnieć jedynie w sferze marzeń. Kochani! Nie bójcie się marzeń, nie bójcie się swoich pragnień. Oddajcie je Bogu i walczcie o nie, o relacje, warto! Wierzę, że jeśli ktoś spotkał Boga w swoim życiu, to tak jak Magowie, Mędrcy ze wschodu z dzisiejszej Ewangelii, już nie jest w stanie tą samą droga wrócić do ojczyzny. Życzę Wam wszystkim tej Miłości w Nowym Roku!

Gabrysia

Powiedziałem do Anioła, który stał w bramie Nowego Roku
Obdarz mnie światłem i pewnym krokiem,
abym mógł wyruszyć przeciw niepewnościom.
Ale on odpowiedział:
Wejdź nawet w ciemność,
tylko włóż twoją rękę w rękę Boga.
To jest lepsze niż światło i pewniejsze niż znana droga.

Bardzo wzrusza mnie, gdy Jezus chce bym dostrzegał Go jako światło.
Szczególnie, gdy słońca niewiele, a dni krótkie.
To chyba właśnie tak: ciemność rozjaśniona światłem.
„Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże bardzo pragnę,
żeby on już zapłonął” Łk 12, 49
Jak długa jest droga od światła
· do pożaru?
· do ognia?
Bóg potrafi to sprawić.
Może trzeba patrzeć, żeby nie było za dużo wody dookoła.

Bardzo serdecznie życzę Wam Kochani Ziemianie
Światła i ognia.
Życzę też z całego serca dużo ciepła,
zwłaszcza tego doświadczanego od ludzi.
Zapewniam także o mojej wewnętrznej obecności
i życzę błogosławionych Świąt.

Kochani,

minęło już trochę czasu, kiedy Ziemia Boga podejmowała wysiłki ewangelizacji Przemyśla. Wiem, że był to dobry czas dla tych parafian, którzy przyjęli zaproszenie, bo mieli możliwość spotkać w Was Świadków i Artystów. Co prawda zastrzegaliście, że jesteście tylko amatorami, ale jednak Wasz przekaz był naprawdę profesjonalny. Chcę powiedzieć, że stanęliście naprawdę na wysokości zadania. Osobiście cieszę się najbardziej z tego, że mogłem pod koniec publicznie o Was powiedzieć z satysfakcją takie słowa: 

„… siedem lat temu razem zaczęliśmy tę Wspólnotę tworzyć z pragnieniem, by kiedyś stawali się dobrymi świadkami Chrystusa.  Obecnie widzę i jestem przekonany, że robią to dobrze.”

Widzę, że dla Was też był to dobry i potrzebny czas. Czuliście się ludźmi posłanymi, ludźmi z misją. W tych dniach patrzyłem też na Was z takim dużym spokojem. Przyglądałem się, jak podzieliliście pracę, jak wszystko było dograne, z jakim przejęciem i odpowiedzialnością realizowaliście to, co wspólnie podjęliście. Fajnie też, że szanujecie ustanowionych przez siebie odpowiedzialnych. Patrzyłem trochę z dystansu. Porównując Wasze postawy, te z przed kilku lat i te obecne, bawiłem się nieźle, widząc, jak niektóre były nie do pomyślenia kilka lat temu. Bogu dziękuję, że nie zmarnowaliście tego czasu i wiem, że ta Ziemia jest Boga. Raz jeszcze ogromnie dziękuję za to, że podjęliście ten ogromny wysiłek, by na nowo przygotować zarówno Sztukę jak i Pantomimę. Wiem, że poświęciliście dużo osobistego czasu, rezygnując z wielu innych wartościowych i potrzebnych czynności. Wiem także, że ten trud był poparty solidną modlitwą. Bóg zapłać. Owoce w Was już widać, a te, które są wynikiem Waszego trudu dla innych, na pewno dostrzeżemy w czasie, gdy Pan będzie chciał. Wierzę, że ta Wasza droga, którą idziecie to bogactwo dla Was i dla innych, do których Pan Was pośle. Pamiętam z wdzięcznością i modlę się, żeby Wasz zapał nietylko nie osłabł, ale stawał się Waszą pasją.

Serdecznie pozdrawiam.

Wierzę, że jeszcze nie raz zrobimy coś razem dla Boga.

Niech Pan Was błogosławi.

Ks. Stanisław

Cześć Ziemio

Chcialam Wam powiedzieć, co mi się ostatnio przydarzyło. Doświadczyłam takiej niesamowitej rzeczy.

Tydzień temu z hakiem były moje urodziny. Poszłam sobie na Mszę Świętą i cieszyłam się na to jak na najlepszy prezent, jaki zrobię sama sobie.? Modliłam się, dziękowałam, to był dobry czas. Msza Święta specjalnie dla Agnieszki – takie miałam poczucie. I tydzień, który się zaczął od tego momentu, był jednym z najbardziej zadziwiających w moim życiu. Dzień po dniu coś się wydarzało – dostawałam Słowo, które uderzało we mnie z niezwykłą mocą, „ciągnęło” mnie w różne miejsca, gdzie czekały na mnie bezcenne spotkania z ludźmi, a gdzie wcale od początku nie zamierzałam iść (Echa Asyżu, spotkanie z Sister Mary Paul). To właśnie na spotkaniu z Sister Mary, katolicką siostrą zakonną, głoszącą, że Jezus Chrystus chce nas uzdrawiać i posługującą modlitwą o uzdrowienie, wydarzyło mi się coś cudownego. Wszystkie te słowa, które od dłuższego czasu Bóg do mnie mówił, jak małe refreny, niektóre do znudzenia, ułożyły się nagle w pełne zdanie. I jego siła mnie poraziła. To zdanie, z którym wciąż się budzę rano, brzmi: „Jestem córką Króla”, jestem Księżniczką A dzień później miałam zajęcia na kursie coachingu, który teraz robię, i tam też wydarzyły się rzeczy, których się nie spodziewałam, rzeczy, w których był Bóg. Czułam się otoczona Jego opieką i chęcią obdarowywania mnie WSZĘDZIE, gdzie tylko mógł mnie znaleźć.

Na razie nie umiem Wam tego dokładnie opowiedzieć, bo sama jeszcze tego nie ogarniam, i też nie wiem, czy to się da tak przekazać, bo ja sama słyszałam wcześniej te słowa wiele razy, ale teraz MAM JE W SERCU I W GŁOWIE, teraz WIEM, że one są dla mnie, moje serce WIE, co znaczą.
Ale bardzo chciałam Wam powiedzieć, że Bóg mówi do nas cały czas. I życzę nam wszystkim jak najwięcej takich chwil, kiedy te krążące w nas słowa układają się w zdanie, bo to jest cudowny moment objawienia, które odciska się w sercu .

Amen i Chwała Panu

Agnieszka