| 3.06. - Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa |
|
|
| 03.06.2010. | |||||
|
Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, powszechnie nazywana Bożym Ciałem została ustanowiona przez papieża Urbana IV w 1264 r. Ma ona przypominać i odnawiać cześć dla Chrystusa obecnego w Eucharystii. Kult Chrystusa Eucharystycznego rozwinął się w XIII w. we Flanrdii za sprawą mistyczek - Idy z Louvain i Julianny z Liege. W Polsce święto Bożego Ciała obchodzone jest bardzo uroczyście. Wierni uczestnicząc w procesji dają świadectwo swojej wiary w Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie w sposób realny, prawdziwy i substancjalny, z Ciałem i Krwią, duszą i Bóstwem. Procesja symbolizuje ziemską wędrówkę ludu Bożego pod przewodnictwem Chrystusa do ostatecznego celu - Królestwa Niebieskiego. W 1967 r. Episkopat Polski wprowadził jednakowy ryt procesji dla wszystkich diecezji. Bóg dał nam wszystko, już więcej nie mógł. Dał nam Swoje życie i możliwość rozpoczęcia uczestnictwa, tutaj, na ziemi poprzez komunię sakramentalną w życiu wewnętrznym Trójcy Świętej. Owo uczestnictwo osiągnie swoją pełnię, inną dla każdego, po śmierci, w Królestwie Bożym. Łatwo dzielić się rzeczami materialnymi, zwłaszcza tymi, które nie są nam szczególnie potrzebne. Łatwo wrzucić monetę do puszki, ale trudniej zaangażować się osobiście w pomoc. Łatwo być dla innych i czynić im dobrze, jeśli nas to nic nie kosztuje. Pan Bóg mógł dać nam pieniądze, dobrobyt, zapewnić spokojne, dostatnie życie. W zasadzie mógł powiedzieć jedno słowo i całe nasze życie stałoby się piękne, łatwe i przyjemne. Mógł zbawić nas jedynie aktem woli. Tylko wówczas byłaby to najłatwiejsza droga, jaką by mógł obrać, ponieważ nie wymagałaby z Jego strony ofiary. Nie zaspokoiłaby też pragnień ukrytych w sercu człowieka i prawdopodobnie nie przekonałaby tak jednoznacznie o miłości, jaką darzy każdą istotę ludzką. On wybrał inną drogę, by przekonać człowieka, że tak bardzo go kocha, że może pokonać każdą granicę, nawet granicę ludzkiego lęku, bólu i śmierci. Bóg nie jest minimalistą, daje tylko to, co najlepsze i najpiękniejsze, dlatego poniósł z miłości największą, jaką można było, ofiarę, która uobecnia się za sprawą Ducha Świętego w każdej Mszy Świętej. Chrystus cierpiał, oddał wszystko. Dał nam Swoje Ciało i Krew, duszę i Bóstwo. Umierając na krzyżu oddał nam Swoją Matkę. Co więcej mógł zrobić? Czy jest coś, czego Bóg nam nie dał? On dobrze wiedział czego poszukujemy, czego pragniemy, za czym tęsknimy, co może zaspokoić nasze głodne dusze i ciała. Przecież On nas stworzył, zna nasze serca lepiej niż my sami. Mylą się, o Boże, w Tobie wzrok i smak! Dając swoje Ciało na pokarm, Chrystus dał człowiekowi prawo do Swojego serca. Jest otwarte na oścież od chwili, gdy zostało przebite włócznią, rana nie zabliźniła się, św. Tomasz może o tym zaświadczyć. Dlatego bezpośrednio po oktawie Bożego Ciała oddajemy cześć Najświętszemu Sercu naszego Zbawiciela, którego kult tak bardzo szerzyła św. Małgorzata Maria Alacoque. Siostra Faustyna też mogłaby wiele powiedzieć o otwartym sercu Chrystusa... Serce Jezusa, włócznią przebite, Ciało i Krew. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da Wam Syn Człowieczy. (J 6, 27) Marta D.
|
|||||
Chleb aniołów, Chleb z nieba, Chleb mocarzy, lekarstwo nieśmiertelności...| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|