| Spotkanie środowe - 12.03.2008r. |
|
|
| 13.03.2008. | |||||
|
Ciekawe, jakie spojrzenie miał na to prorok Izajasz? Żył w VIII w. p.n.e. - jakieś osiem stuleci przed narodzeniem Chrystusa. Nagle Pan Bóg przemówił do niego słowami: „tak mnogie narody się zdumieją, królowie zamkną przed Nim usta, bo ujrzą coś, czego im nigdy nie opowiadano, i pojmą coś niesłychanego.” Czym dla nas jest męka Chrystusa? Oto Król, Mesjasz - Syn Boży - zostaje skazany na okrutną, hańbiącą śmierć, pełną cierpienia duchowego i fizycznego. Zostaje On opuszczony, „Pan obarczył Go winami nas wszystkich”... Zastanawialiśmy się nad tym bardzo głęboko na ostatnim spotkaniu. Rozpoczęliśmy je w kaplicy osobistą modlitwą w ciszy słuchając słów Pisma Świętego. Pierwszym fragmentem była „Czwarta pieśń o Słudze Pańskim” z księgi proroka Izajasza (Iz 52,13-53,12). Pieśń, której nie jesteśmy w stanie zrozumieć bez wiary w Zmartwychwstanie Chrystusa. Słuchaliśmy też fragmentu Ewangelii św. Łukasza o modlitwie i trwodze konania Jezusa w Ogrójcu (Łk 22;41-46) W tej chwili refleksji Chrystus mówił do każdego i każdej z nas. Dzieliliśmy się tym potem już w sali naszych spotkań. Okazało się, że świadectwa naszej modlitwy, które odważyliśmy się wypowiedzieć, były poniekąd uzupełnieniem tego, co przeżyliśmy w kaplicy. Poprzez nasze usta Chrystus niejako poszerzał obraz Odkupienia, którego On sam dokonał, a którego doświadczamy wszyscy na przeróżne, nieraz osobiste, sposoby. Innymi słowy – każdy z nas jest narzędziem Chrystusa i każde świadectwo okazuje się być ogromnym bogactwem, darem miłości dla drugiego człowieka. Tego wieczoru obdarowywaliśmy się naprawdę hojnie, ponieważ ilość świadectw przekroczyła oczekiwania osób prowadzących spotkanie, w związku z czym zabrakło już czasu, żeby przeprowadzić drugą część planu, którym było zajęcie się przygotowanymi przez nas wcześniej epitafiami. A trzeba przy okazji dodać, że mimo nieobecności naszego opiekuna - księdza Stasia, grupa prowadząca spotkanie wywiązała się z tego zadania bez zarzutu. Po spotkaniu zostaliśmy jeszcze na dłuższą chwilę, aby uczcić w naszej wspólnocie dzień kobiet. Nie mogło bowiem zabraknąć w życiu Ziemi Boga chwili oddania czci i hołdu tak zasłużonej i jakże licznej grupie Ziemianek. Mamy nadzieję, że ich poświęcenie i wiara będą ciągle na nowo ożywiały nasze duszpasterstwo i nie ustaną one w coraz to mocniejszym dążeniu do bliskości z Chrystusem, zresztą z korzyścią dla męskiej części Ziemi Boga, jak i zresztą całej wspólnoty i Kościoła. Film porównujący cnoty naszych dziewcząt do świętych, jak i skromne tulipany w kolorze nadziei, były tylko drobnymi i nieadekwatnymi do dobroci dziewcząt, podarunkami, jakie wręczyli Ziemianie płci męskiej tej piękniejszej i delikatniejszej części duszpasterstwa. Inną nieopisaną radością tego dnia była wizyta Marleny Flaszy - naszej skromnej i cichej, ale wielkiej duchem, Ziemianki. Jej praca w Londynie uniemożliwia jej fizyczne bycie z nami na stałe, ale cały czas obdarowuje nas swoją duchową obecnością. Zresztą jej prezenty dla nas, którymi były prawdziwa angielska herbata i wyspiarskie ciasteczka są tego najlepszym dowodem. Tymczasem zbliża się Wielki Tydzień... Pamiętajmy, czego doświadczyliśmy na tym spotkaniu, co powiedział nam Chrystus. Niech każde słowo Pisma Świętego przypomina nam, że za zwyczajnymi, tak często słyszanymi pojęciami, kryje się źródło wody żywej, Tajemnica Odkupienia - zawsze nowa, nigdy niezbadana do końca...
Krzysiu Miller
|
|||||
Getsemani, krzyż, baranek na rzeź prowadzony... Czym są dla nas te pojęcia? Czy są zwykłymi słowami, które tak często słyszymy w Kościele, a które nic nowego nie wnoszą do naszego życia? Czy może jednak za tymi słowami kryje się coś niezwykłego...?| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|